PIERWSZY DZIEŃ WIOSNY

Nie przywiązuję nadmiernej wagi do świąt i wszelakich "dni", z powodu tradycji lub nadanej im nazwy jakoś tam symbolicznych. Jest ich tyle. Tym bardziej, że odkąd jestem na emeryturze, wszystkie one podobne są do siebie.Te "specjalne" zauważam tylko mimochodem. Gdybym... Gdybym miała dzieci i wnuki, każdy dzień mógłby przynosić coś nowego i być świętem. A już na pewno nie przesiadywałabym tyle przy komputerze. Tymczasem jest jak jest. Mamy pierwszy dzień wiosny. Na przekór oczekiwaniom, pochmurny i wietrzny. Te ciepłe i słoneczne już były. Miniony piątek, sobota i niedziela były ładne, tak że udało mi się nawet umyć dwa okna. W kuchni i pokoju Tadeusza. Obydwa od ulicy, poszły więc na pierwszy ogień. Pozostały jeszcze te w moim, balkonowym, pokoju. Nie przepadam za robieniem porządków, nie lubię mycia okien, nie jestem "perfekcyjną panią domu". Mimo że jestem spod - podobno porządnickiego - znaku Panny. Ale czasem zrobić coś trzeba.
Jakiś czas temu, niby nie tak dawno, ale to już trzy lata minęły, napisałam fraszkę wiosenną. Byłam wtedy w dobrym nastroju, więc udało mi się wydobyć z siebie coś trochę żartobliwego, skądinąd nie bez autoironii.

Wiosny przedbiegi –

topnieją śniegi i przebiśniegi

wychylają się z ziemi nieśmiało.

W sercach nadzieja –  

ach, może tej wiosny

w miłości pójdziemy na całość.

Że jest w tym tekście autoironia, tylko ja wiem. I tak pozostanie.

Pierwszego dnia wiosny 2012 roku przenikają mnie zgoła inne nastroje. Jak to człowiek się zmienia... Co tam. Wybieram się na eskapadę, do mojej znajomej, która mieszka nad Świdrem. Otwock jest rozległy. Mieszkamy akurat na dwu jego krańcach.

O MOICH WIERSZACH

Zapisałam tytuł i zastanowiłam się przez chwilę, czy słowa „wierszach” nie powinnam napisać właśnie w cudzysłowie. Bo – jak skonstatowałam kiedyś w jednym z tekstów – „prawdziwe wiersze piszą inni”. A moje? Bo ja wiem? Lubię przede wszystkim czytać. Dobrą literaturę, dobrą  poezję. Jednak coś mnie w stronę „pisania” zawsze ciągnęło i zdarzało mi się zapisywać od czasu do czasu jakieś, zwierszowane lub nie, swoje refleksje.

W rzeczywistości mój osobisty czas pochłaniało życie zawodowe. Byłam nauczycielką, a to zajęcie absorbujące. Ale, gdy przeszłam na emeryturę, dopadło mnie uczucie przemijania i żalu, że to już… Że wszystko za mną… Miałam dużo czasu na myślenie, przeszłość wracała we wspomnieniach. W snach i na jawie pojawiało się to, co - wydawało się - odeszło w niepamięć. Czułam ciśnienie emocji. Byłam ja i mój pełen zakamarków "wewnętrzny mały świat" .
Coś z tego wynikło. Lata 2003–2006 sypnęły tekstami nowych wierszy. Sięgnęłam też po dawniej napisane, aż zgromadziłam zbiór, który postanowiłam opublikować. Tak powstał, wydany własnym sumptem, tomik „W koleinach czasu”. Poświęcony w dużej mierze moim Bliskim, a przeznaczony w zasadzie dla grona przyjaciół i znajomych. Na tym zamierzałam zakończyć. Ale odkryłam dla siebie świat portali literackich istniejący w sieci. Więc nic się nie skończyło, zaczął się i wciąż trwa ciąg dalszy.
"Koleiny" - moje pierwsze dokonanie - traktuję dziś już dość lekceważąco. Wiersze  zamieszczone w tomiku albo puszczam w niepamięć, albo… ciągle redaguję  na nowo.
Ponieważ był ten dalszy ciąg, pojawił się też nowy, bardziej profesjonalny tomik. Ale o tym kiedy indziej.   

Ciągle pełna wahań i wątpliwości tę moją twórczość będę tu publikować.

TYM, KTÓRYCH NIE MA

Pszczoła nad kwiatem nasturcji

fioletowy powój wspinał się do okien

w kolorze amarantu były piwonie

różnobarwne dalie zwane georginiami

nakrapiane lilie-smolinosy

pani to  ma rękę do kwiatów

mówiły sąsiadki zza płotu

siedziałyśmy na ławeczce patrząc

przed siebie ty mówiłaś niedługo

mnie nie będzie moje oczy

przestały widzieć uszy słyszeć

i tak zawisłyśmy w ciszy

jakby nas obu już nie było

2004

Powolne ciemnienie malowideł

moją głowę mamo oplatają gęsto

nici babiego lata

ty miałaś ciemne włosy

jestem starsza od ciebie o wiele lat

jak to możliwe

z zapachu maciejki wydobywam

rysy twojej twarzy

ciemnieje obraz zatrzymany w kadrze

odeszłaś zbyt wcześnie

twoje ciepło rozsiane po domu

i wśród kolorowych dalii w ogródku

spłoszył chłód szpitalnych łóżek

byłam zieloną nastolatką z nadmiarem kompleksów

jestem starą kobietą

wiesz o mnie tak niewiele

może kiedyś niedługo wyrównamy rachunki

stoję w kolejce mamo

tam gdzie jesteś dokończymy wszystkie

nierozpoczęte rozmowy

2004

List do mojego Ojca

urodziłeś się z obowiązkiem w herbie

innych szlacheckich insygniów

poskąpił ci los

zbudowałeś dom posadziłeś drzewo
niejedno

miałeś synów i córki

czy byłeś szczęśliwy tato?

twoje ścieżki były zwyczajne i proste

bo prostym byłeś człowiekiem

chodziłeś po ziemi

tylko na chmurach i gładzi jeziora

kreśliłeś zarysy marzeń
że twoje dzieci pofruną kiedyś
daleko wysoko

nie wszystko poszło tak jak mogło

takie czasy tato

na starość zasłoniłeś się siwą
tołstojowską brodą

by ukryć ten cień smutku w kącikach ust
zabłąkany

a kiedy obojętny czas wrzucał kamienie lat

pozostało ci jedno pragnienie 

nie być nikomu
ciężarem

2004

Czegoś mnie nauczyłeś, Tato

miałam pięć lat próbowałeś nauczyć mnie

rozpoznawania godzin na zegarze nie udało się
dziś też z czasem bywam 
na bakier

cierpliwie trzymałeś siodełko roweru
gdy przewracając się podejmowałam próby

okiełznania wierzchowca

wciąż chodzę pieszo

ale słowo przyjaciel słyszane z twoich ust

nabierało głębi i barw

tak mówiłeś o mamie niezmiennie

dodając – prawdziwy

nie wstydziłeś się łez gdy odchodziła na zawsze

a przecież mężczyźni

nie płaczą

zostałeś sam
ze mną jedyną niedorosłą córką

nazywałam cię w myślach nudnym starym zrzędą

dziś pamiętam tylko klarowność
życiowych zasad

w niepojęty sposób myślę

i czuję tak samo

jak ty

2004

Patrzę na starą fotografię

na ławce pod drzewem rytuał rodzinnych odwiedzin

ten chudy przygarbiony staruszek to ty dziadku
trzymasz na kolanach ukochanego

najmłodszego wnuka
twój imiennik Jan
z głową w jasnych lokach jak dziewczynka
nazywałeś go Januszą

obok ciebie mój ojciec twój syn

poważny wyraz jego twarzy zabawnie kontrastuje

z twoich oczu dobrodusznym spojrzeniem

widać to wiek dopiero
przydaje łagodności

a te dwie dziewczynki z długimi warkoczami to moje siostry
z drugiej strony młodszy od nich brat

jak rodzinny anioł stróż z tyłu nasza mama

gestem rąk chroni wszystkich od złego

nie wiedziałeś dziadku

że urodzą ci się jeszcze dwie twoje wnuczki

nie zdążyliśmy się poznać

2004

Horyzont pamięci

ścieżką przez moje myśli idą powolnym szeregiem

oddalają się maleją szarzeją we mgle

nadaję im imiona

dziadek Jan babcia Marianna stryjek Feliks ciocia Kasia

pradziadowie pozostają bezimienni

minęliśmy się w czasie

z klocków zasłyszanych wspomnień

składam chwiejne budowle niejasnych przeczuć

dagerotypy wyobrażeń

byli piękni i młodzi
kiedyś

w moich żyłach pulsuje krew

nić co nas łączy

2005

MAŁA DZIEWCZYNKA I ŚWIAT

Wciąż je słyszę

rozkołysały się rozdzwoniły

dzwony starej dzwonnicy

uczepiona liny

niemłoda kobieta

odrywała się od ziemi

w rytmie uderzeń serca

mała dziewczynka

z zadartą do góry głową

i otwartą buzią czekała

kiedy zniknie drewniany dach

a stara kobieta

pofrunie do nieba

i zostanie tylko

bicie rozkołysanych serc

tymczasem gdzieś daleko żałobny kondukt

przekraczał bramy cmentarza

a do nieba ulatywała

czyjaś dusza

Jej śladem

żyła obok w swoim świecie

do którego nikt nie miał dostępu

bywało mówiła coś do siebie półgłosem

zagadnięta nie dawała odpowiedzi

uliczki miasteczka mijała błyskawicą

z nieodgadnionym celem w oczach

zaszywała się w leśne ostępy

kobieta bez wieku

wysoka szczupła i prosta jak trzcina

z twarzą osmaganą wiatrem i opaloną

przez słońce

gdy znienacka wynurzała się z gęstwiny drzew

napawała lękiem

nie robiła nikomu krzywdy

czasem pomogła zagubionym w lesie

wyjść na drogę

nikt nie śmiał nazwać jej wariatką

córka miejscowego doktora owiana legendą

gdy broniąc polskiego nieba zginął ukochany

ona zapadła w mrok

mała dziewczynka

patrząc jej śladem ważyła

ciężar miłości

Było święto

w domu święto – przyszła wiadomość 

na przepustkę z wojska przyjedzie na pewno

drży w gorączce mała dziewczynka 

chce być ładnie ubrana podobać się bratu

przegrywa walkę z grubym szalikiem

nieubłagani rodzice

dobrze że pozwolili wstać z łóżka

szmer w sieni – to już

w drzwiach staje wysoki szczapowaty chłopak

synku jak ty wyglądasz

nie przypomina żołnierza

szary ze zmęczenia i brudny od sadzy

jechał jak się dało odkrytą lorą

w ścisku na zderzaku za lokomotywą

rok czterdziesty szósty trudne czasy

bez słowa syn i matka tulą się do siebie

i ojciec przygarnia ramieniem

mała dziewczynka niezauważona i nieważna

jest tylko kibicem

synku opowiadaj
co tu opowiadać mamo

trwa milczenie

PISANIE BLOGA

Kiedyś prowadziłam już swego bloga, ale… To było w innym miejscu i w innym czasie. Ktoś, kto najpierw zachęcił mnie, bym go pisała, bo tak mu pasowało do koncepcji portalu, który prowadził, nagle skasował mnie jednym kliknięciem myszki. Znikło wszystko, co napisałam. Wiem, coś co się kiedyś zaczyna, kiedyś też się kończy. Ale sposób, w jaki zostałam poinformowana o likwidacji blogu, nie był fajny. Zderzyłam się z... ludzką małością. Próbowałam sobie tłumaczyć, że to skutek nieporozumienia. Jednak trauma pozostała. Nie byłam na to przygotowana. Minęły trzy lata. Dziś mnie to już ni ziębi, ni grzeje. A wspomniany człowiek robi swoją karierę.

A teraz? Czasy są takie, że wszyscy piszą blogi. Ważne i nieważne. Interesujące i byle jakie. Literacko wyrafinowane i proste jak budowa cepa. Artyści i politycy, młodzi i starzy, celebryci i zwykli ludzie z potrzebą zaistnienia. Blogerzy i blogerki kształtują społeczne gusta, tworzą trendy "modowe", w salonach i w kuchni, stają w szranki konkursów, zbierają setki fanów.

A ja? Gdzie w tym wszystkim ja? W gruncie rzeczy chcę pisać tylko dla siebie. Ktoś powie, po co zatem blog? Ba! Komputer stał się moim nieodłącznym towarzyszem, a moje życie w znaczącej części staje się coraz bardziej wirtualne. Zwyczajnie, mam nadzieję, że dzięki temu uporządkuję moje, istniejące w dużym rozproszeniu, teksty i zapiski. Że uporządkuję sama siebie.

Taki blog jest jak pisanie pamiętnika, a przyznać muszę, że to mi się nigdy nie udawało. Gdy moje szkolne koleżanki, zapełniały sekretnymi wynurzeniami kartki stukartkowych zeszytów, zachowywałam dystans. Zawsze byłam trochę osobna. Otwarta pozornie. Powszechnie lubiana, miałam w sobie zamknięte rewiry. Chyba nawet… przed sobą. Przede wszystkim lubiłam czytać. Ale od dawna ciągnęło mnie też do pisania. Kilka razy podejmowałam jednak próbę prowadzenia pamiętnika. Niewiele z tego wynikło. Byłam niesystematyczna i niewytrwała. A przede wszystkim – zawsze niezadowolona z tego, co zapisałam. Niezadowolona z siebie. Likwidowałam zapiski i zaniedbywałam pisanie. Generalnie, brakowało mi dyscypliny. To chyba złe rokowania dla "pisarki".

Niekiedy, jeszcze w czasach przedkomputerowych, bywało, że recenzowałam sobie obejrzany film, spektakl Teatru Telewizji lub przeczytaną książkę. Albo zapisywałam fragmenty czytanych lektur, frapujące cytaty, pięknie sformułowane myśli,  które poruszały mnie do głębi. Wyartykułowane przez innych, ale tak bliskie, że mogłabym się pod nimi podpisać. Nie zachowało się.Robiłam zapiski na kartkach i w zeszytach, które z biegiem czasu zamieniały się w zajmującą zbyt dużo miejsca, kłopotliwą makulaturę. Podczas robienia porządków, czy kolejnych przeprowadzek, większość tych zbiorów kończyła swój żywot w koszu na śmieci. I tego już nie odtworzę. Szkoda.
A może i nie.
Teraz mam to, co w komputerze. Też rozsiane po różnych katalogach i w powtarzających się plikach. Zajmują miejsce na dysku liczne wersje starych i nowszych tekstów. Zapomniane zalążki myśli. Niedokończone. Porzucone. Dam radę pozbierać to wszystko, zanim...? Zobaczymy.