NAZYWAM SIĘ...

Nazywam się samotność.
To zawsze było we mnie.

ZŁY CZAS

Dni mijają niepostrzeżenie. Czasem nie wiem, który jest który. Dobrze, jeśli potrafię załatwić w ciągu dnia coś konkretnego. Bardzo jestem...  Często zapadam w drzemki. I czas ucieka.

SAMOTNOŚĆ

Czas zatoczył koło. Znów jestem małą dziewczynką, lękliwą i bezradną, którą otacza nieznany, nieprzyjazny świat.

SZCZEGÓLNY DZIEŃ

Dziesiąty kwietnia. Minęła właśnie siódma rocznica katastrofy smoleńskiej. Straszny czas. Czas dalszej, coraz bardziej agresywnej pisowskiej propagandy. Zacytuję słowa Jana Ordyńskiego, który tak ocenił to, co się działo podczas oficjalnych obchodów  - "W świętym dniu, zamiast ciszy, tandetny wrzask, kłamstwa, jad."
Ten paranoiczny wrzask nienawiści z ust Kaczyńskiego i Dudy to chore, ale także bardzo niebezpieczne. Dla nas, dla kraju... Ciężko było tego słuchać, wyłączałam telewizor.
Jednak moje myśli dziś krążą zupełnie gdzie indziej. Nie gdzieś tam na zewnątrz, gdzie politycy wykrzykują swoje paranoje.
Ten dzień jest dla mnie boleśnie ważny z bardzo osobistego powodu. Dwa lata temu przeżyłam nasz ostatni, wspólny z Tadeuszem, wieczór. On był coraz słabszy, widziałam to. Byłam przecież z nim przez cały czas. Jednak nie dopuszczałam myśli, że zbliża się koniec. Chciał coś powiedzieć, ale nie mógł, przerywał. Z trudem łapał oddech. Jakże bym dziś chciała wiedzieć, co On wtedy próbował mi wyartykułować. Było już jednak bardzo późno. Namawiałam Go, żeby spróbował zasnąć. Wierzyłam, że oboje obudzimy się rano. Przyjdę do niego, jak zwykle pomogę mu się ubrać i będziemy rozmawiać.  Stało się inaczej.
Dziś poszłam na cmentarz. Zapaliłam nowe znicze, postawiłam świeże wiosenne kwiaty.Tylko tyle.

BEZCZAS

Bezczas.  Bezład. Beznadzieja.
Dni ciekną jak woda z popsutego kranu. Podobne do siebie. Nie wiem, który jest który. Jaki jest? Nie wiem. Jaki był? Nie pamiętam. Tylko obowiązek wyprowadzania Muszki jest dowodem na to, że żyję.

KROK W NOWY ROK

To już drugie święta, które przeżywam bez Tadeusza. Jakie tam święta. Zwykłe dni, takie same jak te powszednie. Niczym się nie różnią. Tylko, że... wszystkie bez Tadeusza. Serce boli. Czuję obezwładniający lęk. Straciłam kompas i motywację do życia. Inercja i marazm.

Z WYKOPALISK

Na portalu społecznościowym, na którym istnieję od kilku lat, zdarzały się i zdarzają nadal różne „łańcuszki św. Antoniego”. Lepsze, gorsze, ciekawe i beznadziejne. Przeważnie je omijałam, ale raz dałam się namówić. Nie wiem, po co, ale uległam presji "środowiska", znaczy kręgu moich znajomych, czyli ludzi, których przeważnie lubię.
.
Więc było tak: Polub i/lub skomentuj, a dostaniesz liczbę faktów o sobie, jakie musisz ujawnić... Coś tam polubiłam, w efekcie otrzymałam liczbę 7. Dałam więc siedem odpowiedzi. Dziś tekst, przypomniany mi przez fejsbuk, w opcji "twoje wspomnienie", czytam i odkrywam na nowo. Sięgnęłam wtedy do dawnych i bardzo dawnych wspomnień, o których dzisiaj już nie myślę.

1. W przedszkolu – wtedy jeszcze nazywało się to ochronką – wychowawczynie nie poświęcały mi wiele uwagi, ale kiedy zdarzała się jakaś przedszkolna impreza, wyciągały mnie z gromady dzieciaków i – powiedz wierszyk – żądały. Czułam, że jestem traktowana jakoś tak instrumentalnie (tak dziś bym to określiła). Miałam wewnętrzne poczucie dyskomfortu, ale zbyt nieśmiała, nie protestowałam. Ale wiersze lubiłam i mogłam je mówić z pamięci. Nie były to zwyczajne dziecięce rymowanki. Przeważnie coś z Konopnickiej, Lenartowicza albo Asnyka, jak to - „Siedzi ptaszek na drzewie i się ludziom dziwuje…”. To matka mi je mówiła, a ja łatwo zapamiętywałam.

2. W dzieciństwie byłam gapą, co mi zresztą pozostało do dziś. Rzadko posyłano mnie do sklepu po sprawunki, bo zwykle długo to trwało, wypychana z kolejki w końcu nie zdołałam dostać żądanego towaru, bo go już zabrakło. Utarło się powiedzenie "ciebie to tylko po śmierć posłać". Kiedy jednak udało mi się dopchnąć do lady, to często zapominałam, co mam kupić.  Więc, kiedy poszłam do pierwszej klasy, niewiele się po mnie spodziewano. Kiedy okazało się, że - o dziwo - uczę się bardzo dobrze, wszyscy w domu byli zaskoczeni. Owszem, gubiłam ołówki, gumki i pióra. I tak poczucie winy mnie nie opuszczało.

3. Na niewielkim placyku koło naszego ogródka grałam z chłopakami w palanta. Bez większych sukcesów. Raz, kiedy z postanowieniem – teraz mi się uda – zrobiłam szeroki zamach kijem, to zamiast trafić w piłeczkę, zahaczyłam nos młodszego chłopca, który podlazł mi pod rękę. Polała się krew. To był dramat. Ale na szczęście skończyło się nie najgorzej. Nos się zagoił, bez konsekwencji. Jednak dręczyło mnie to długo i sny o mistrzostwie w palanta umarły śmiercią naturalną.

4. Jak byłam w szóstej klasie, brałam udział w jasełkach. Wcielałam się w postać jednego z Trzech Króli. Okryta ciężką pluszową kapą, z papierową koroną na głowie nie czułam się komfortowo. Trzeba było mieć jeszcze jakiś królewski rekwizyt. Ksiądz, który te jasełka przygotowywał, przyniósł z kościelnej zakrystii kryształową cukiernicę. Była pokaźnych rozmiarów, ciężka, z fantazyjnym przykryciem. Tuż przed występem zaplątała mi się niechcący w tę pluszową, śliską kapę. Nie dałam rady złapać jej w locie, tym bardziej że była w dwóch częściach. Runęła na kamienną posadzkę kościoła i rozprysła się w drobne kawałki. Trudno opisać moje poczucie klęski, a jeszcze bardziej wściekłość księdza. Szarpał mnie za ramię i wrzeszczał. A nazywał się… Anioł. Długo to miejsce obchodziłam z daleka. Krok po kroku oddalałam się na zawsze.

5. Od przedszkola do końca szkoły podstawowej kochałam się skrycie w jednym chłopaku. W piątej klasie i on zwrócił na mnie uwagę. Rzucaliśmy spojrzenia z ławki do ławki. W nauce rywalizowaliśmy. Kiedyś byliśmy na klasowej wycieczce. On rowerem. – Chcesz, to cię podwiozę. Chciałam. Ale siedząc na ramie jego roweru nie umiałam utrzymać równowagi. Byłam kłopotliwą pasażerką. Przewróciliśmy się. Zezłościł się w trosce o swój ukochany rower. Wróciliśmy do domy każdy swoją ścieżką. Jego afekt się skończył. Mój jeszcze trwał. Zgasł, gdy wyjechałam z miasteczka.

6. W liceum, gdy pojawiliśmy się tam jako świeżo upieczeni ósmoklasiści – wtedy liceum obejmowało klasy od ósmej do jedenastej – wszyscy nauczyciele wypytywali nas o oceny ze swego przedmiotu i po swojemu sprawdzali poziom klasy. Przyjechałam do Gdyni z odległej, małej miejscowości, o której nikt nie słyszał. Moje koleżanki i koledzy natomiast przyszli z renomowanych gdyńskich szkół, wszyscy z piątkami na świadectwach. Rusycystka, żeby sprawdzić poziom opanowania języka, zrobiła nam dyktando. To był pogrom. Przeważnie trzy na szynach albo dwóje. Tylko ja jedna na pięć klas ósmych (ponad 150 uczniów) dostałam czwórkę. Niby sukces, ale poczułam się jak jakieś kuriozum. Wszyscy mnie oglądali jak w cyrku babę z brodą – patrz, to ta, co u Biełousowej dostała czwórkę.

7. „Kucharz” – tak w liceum nazywaliśmy profesora od polskiego, zwyczajnie od jego nazwiska. Otyły, starszy pan nauczycielem był może i dobrym, ale miał niestety chorobliwą skłonność do dziewczynek. To była tajemnica poliszynela. Jak wzywał  do odpowiedzi przy tablicy, starałyśmy się zachować odpowiedni dystans, żeby nie sięgnął ręką. Pilnowałyśmy się, aby nie zostać z nim w klasie sam na sam. Kiedy zbliżał się, by skontrolować zeszyty, tańczyłyśmy wokół ławki, żeby zawsze bezpiecznie znaleźć się po drugiej stronie barykady. Pewnego razu, było jakieś wypracowanie domowe, więc sprawdzanie zeszytów byłoby na bank. Żeby więc uniknąć specyficznej kontroli, postanowiłyśmy z koleżanką zwagarować z lekcji. Ba! Ale szkoła była na czas zajęć (lekcji i przerw) zamykana. Nie dałoby się wyjść na zewnątrz bez wiedzy choćby woźnego. Postanowiłyśmy ukryć się gdzieś w zakamarkach budynku. W ciemnym korytarzu za salą gimnastyczną stały zapasowe przyrządy – konie z łękiem i skrzynie, służące do ćwiczeń. Ukryłyśmy się w jednej z takich skrzyń. Nie muszę mówić, że przez tę jedną godzinę lekcyjną użyłyśmy „jak pies w studni” i odechciało nam się więcej takich wagarów. Nieco później, to było już po maturze, nas już w tej szkole nie było, dowiedziałam się, że „Kucharza” zwolniono z pracy.

WCZORAJ

W Domu Kultury PROM na Saskiej Kępie projekcja filmów o pisarzach. Miałam tam być. Niestety, mój wewnętrzny marazm zwyciężył. Nie pojechałam. Prawda, rano wyruszyłam do miasta. Miałam do załatwienia kilka spraw. Najważniejsze odebrać wyniki badań. To dla diabetologa. Teraz muszę umówić wizytę.
No, więc byłam w Otwocku. Przedreptałam ulicę Karczewską, dotarłam do Sosnowej. Tam w sklepie Sobsmak nabyłam kilogram kaczych szyj. Dla Muszki. Ona je lubi. Potem w Aptece Głównej kupiłam xarelto, lek na rozrzedzenie krwi. To lek nierefundowany i niestety, drogi. Tutaj jest w tańszej cenie niż w mojej aptece na Ługach, która jest apteką prywatną. Po drodze jeszcze kupiłam sobie miękkie skarpetki. I zmęczona, wróciłam taksówką na moje Ługi. A tu Muszka już, natychmiast, chce wyjść na spacer. No, to wyszłyśmy.
Po powrocie zjadłam coś w charakterze obiadu. Miałam jeszcze trochę czasu dla siebie, żeby zdążyć do PROM-u na godzinę siedemnastą. Minibus jadący Wałem Miedzeszyńskim ma swój przystanek w pobliżu PROMU. Ale... Coraz bardziej nie chciało mi się wychodzić z domu. Uległam i poległam.
Tak jak cieszyłam się, że zobaczę na ekranie kadry z Bursą, Wojaczkiem, Konwickim czy Hłaską, tak teraz długo będę żałować, że ich nie zobaczyłam... Ileż mnie w życiu ominęło takich różnych wspaniałych okazji zobaczenia czegoś, o czym marzyłam, bycia gdzieś, gdzie być chciałam. Nie zawsze z mojego własnego powodu, czasem z powodu okoliczności, często z powodu zakazów dorosłych, którzy się mną "opiekowali". Bywało.

ZACZĘŁO SIĘ

Zaczął się sezon nachalnych świątecznych reklam, za miesiąc Boże Narodzenie. Święta, które kiedyś lubiłam bardziej niż inne, one zawsze budziły moje emocje. Czasem smutne, zawsze nostalgiczne, gdy już stałam się dorosła... Tego współczesnego komercyjnego przedświątecznego zgiełku nie trawię.

KSIĘŻYC

Wczoraj chmury zasłoniły mi księżyc i nie widziałam jego niezwykłego oblicza, które podobno w takiej postaci zdarza się raz na osiemnaście lat. Ale przypominam sobie, że kiedyś byłam już świadkiem niezwykłego zjawiska z księżycem w roli głównej.
Byłam wtedy świeżo upieczoną studentką, mieszkałam w akademiku, w Warszawie, na ulicy Madalińskiego. Był piękny wieczór. Zachciało mi się wyjść na spacer. Wyszedłszy na ulicę, spojrzałam przed siebie i przeraziłam się. Tuż nad dachami domów, bardzo nisko zobaczyłam niespotykanie wielką tarczę księżyca. Wyglądało tak, jakby księżyc urwał się z nieba, spłynął nad miasto i na chwilę przystanął. A niebo było czyste, przejrzyste, bez ani jednej chmurki.
Duszę miałam na ramieniu, poszłam jednak przed siebie. Ciekawe, że w trakcie mojego spaceru sytuacja się normalizowała. Już nie bałam się, że księżyc spadnie mi na głowę. Bo wędrując po swojej orbicie, bohater wznosił się do góry i malał.
Sądzę, że było to przed pięćdziesięcioma czterema laty. Tak policzyłam, przyjąwszy, że prawdą jest, iż taka księżycowa pełnia zdarza się co osiemnaście lat.

Coś się nie zgadza. Czytam w necie, że:

Ostatni raz podobną superpełnię księżyca mieliśmy w Polsce aż 68 lat temu - w 1948 roku.
Ja jednak pamiętam to, co widziałam i swoje ówczesne wrażenie. A były lata sześćdziesiąte.

WRACAM

Wracam do swego blogu. Rzeczywistości - tej realnej - jeszcze wokół siebie nie uporządkowałam. Może skupienie się na niezobowiązującym pisaniu byle czego da mi jakiś rodzaj "zebrania się w sobie". Jednak... Wracam i potykam się o własne nogi. Popełniam błędy. W sprawach technicznych zawodzi mnie pamięć. Czy to już demencja? Muszę obsługi bloga uczyć się od nowa.

IM BARDZIEJ... TYM BARDZIEJ

"Im bardziej Puchatek zaglądał do wnętrza, tym bardziej Prosiaczka tam nie było". To zdanie z mojej  ulubionej lektury świetnie koresponduje z aktualną sytuacją. Im bardziej staram się uporządkować mój domowy świat, tym bardziej dostrzegam, że jest coraz więcej do zrobienia, a osiągnięcie celu nie jawi się nawet jako dalekie światełko w tunelu.

CZAS...

Czas nie goi ran. Tak jest przynajmniej w moim przypadku. Pozornie zabliźnione otwierają się znienacka, a pamięć minionych zdarzeń łapie za gardło i dławi. Bezbronna zapadam się w studnię smutku.

ROZMOWY OSTATNIE

Rozmowa o zmierzchu

***

nie zostawiaj mnie tu samej wiosną

zobacz ile dmuchawców na łące

nie wiem czy tam także takie rosną

a skoszone siano tak pachnące

i nie zostaw mnie latem gorącym

chociaż szybko tak płowieją trawy

tu na niebie wciąż świeci nam słońce

nieskończone jeszcze nasze sprawy

nie zostawiaj mnie samej jesienią

z babim latem ani w listopadzie

tu sumaki chcą płonąć czerwienią

choć na czołach dziwny cień się kładzie

i nie odchodź ode mnie zimą

nim śnieg biały ziemię wokół przykryje

dłonie twoje w swoich przytrzymam

ty obejmij mnie mocno za szyję

***

nie oczekuj ode mnie zbyt wiele

dziś lub jutro ruszę bez kompasu

ku tej bramie co nasz świat rozdziela

krok za krokiem pójdę skrajem lasu

kiedy pójdziesz za mną swoją drogą  
będę czekał za tym światłem w tunelu

tam prócz nas nie będzie nikogo
znowu razem będziemy - u celu

Napisałam ten wiersz dwa lub trzy lata temu. Nie pokazywałam go Tadeuszowi.

CO DALEJ?

Na chwilę wynurzyłam się z czeluści, ale znowu tonę. W beznadziei. Osaczają mnie wszystkie moje lęki i traumy. Jaki dziś dzień? Czy ja czegoś nie zapomniałam? Nie przeoczyłam? Wizyta w przychodni? Miałam się z kimś spotkać? Nie pamiętam. Zapłaciłam wszystkie rachunki? Nie wiem. Strach serce ściska. Nie ma Tadeusza, żeby mógł mi przypomnieć. On tak dobrze pilnował terminów i spraw. Do czasu. Musiałam w pewnym momencie wszystko od niego przejąć.
Nie ma Tadeusza, a ja tkwię teraz w tym swoim bajzlu. Kiedy zdołam się ogarnąć i wszystko uporządkować? To nie tak, że nic w ogóle nie robię i nie zrobiłam. Staram się  choć cokolwiek. Muszka co prawda szatkuje mój czas na wąskie pasma i między jednym spacerem a drugim nie zdążam wiele zdziałać. Czasem zwyczajnie zapadam w drzemkę.
Co mi się udało? Przejrzałam Tadeuszową garderobę. Trochę wyniosłam do stojących gdzieniegdzie pojemników i zasiliłam co najmniej dwie fundacje, zbierające używaną odzież. Synowie Tadeusza nie byliby zainteresowani. To nie spadek liczący się w złotówkach. Stare ciuchy. Nic atrakcyjnego ani wartościowego. Tadeusz miał abnegacki stosunek do ubrania.
Zostały tylko lornetki. Zbierał je, był tym przyrządem zafascynowany. Może jako fizyk, a może ze względu na swoje kłopoty ze wzrokiem. Przekazałam je w ręce Olka.
Teraz książki. Boże, ile tego jest. Wiedziałam, że Tadeusz miał rozległe zainteresowania, że lubił kupować książki, robił to nagminnie. Ale ogrom tego wszystkiego mnie przerasta. Fizyka, matematyka, filozofia, psychologia, mistyka i szereg zwykłych poradników "na każdy ból". Nie zbierał beletrystyki, interesowała go nauka. W ostatnich latach przejmował się informatyką, więc stosy książek o tematyce komputerowej oraz płyty CD i DVD.
Miał potrzebę nieustannego uczenia się. Tradycyjnie. Najpierw teoria - więc książka, czytanie, podkreślanie, robienie notatek na kartkach i karteluszkach, potem ćwiczenie, poznawanie nowych programów i aplikacji, używanie ich. Niestety z upływem czasu stawało się to już tylko jałowym biegiem. Jednak nie rezygnował.
Wcześniej była nauka języków, głównie angielskiego, ale ilość podręczników i wszelkiego autoramentu samouczków znacznie przerosła osiągane efekty. Sam się już w tym gubił. A teraz ja...
Zaproponuję Krzysztofowi, może on coś z tych zbiorów książkowych dla siebie wybierze, on, profesor filozofii, choćby "na pamiątkę". Na przykład trzy tomy "Historii filozofii" Tatarkiewicza. Z ojca podpisem. Zobaczymy.

NOWY POCZĄTEK?

Dawno mnie tu nie było. Kiedy zaglądałam tu ostatnio, nie pisząc nic, szamotał się w mojej głowie strzęp zamierzonego tekstu: "To, co zbliża się nieuchronnie, przeraża mnie tak bardzo, że kamienieję". Nie napisałam tego, przerwałam blogowanie. Nawet adres swego blogu zaczęłam zapominać.
To, co wtedy przerażało, już się zdarzyło. Tadeusz odszedł do "lepszego świata". Bardzo tego chciał. Ostatni rok był dla niego trudny. Nie mógł się pogodzić ze swoją coraz większą niesprawnością i cierpieniem. Zasłaniałam uszy, gdy mówił o potrzebie eutanazji. Opiekowałam się Nim, jak umiałam. Nie dało się odwrócić biegu spraw. Nie ma go już ponad dwa miesiące. Żyję w okopach smutku, zagubiona w codziennej domowej rzeczywistości.
Jest Muszka, piesek który wyprowadza mnie na spacery. I tak trwamy obydwie.

Z DNIA NA DZIEŃ

14 grudnia 2012

Sic transit gloria mundi... I ja przemijam. Bardzo dawno nic tu nie napisałam. Dni biegły, mijały niepostrzeżenie. A było tyle spraw wartych zapisania. Nie zmobilizowałam się.
Urodziny Tadeusza 28 sierpnia. Potem moje 15 września. Nigdy nie celebrowaliśmy specjalnie tych osobistych rocznic, tym bardziej teraz tego nie robimy. Nie znajduję w sobie energii, żeby urządzać przyjęcia, zapraszać gości. Tadeusz jest raczej samotnikiem, więc tym bardziej mnie nie mobilizuje.
Przede wszystkim jednak chodzi o to, że Tadeusz nie czuje się dobrze. Skończył osiemdziesiąt dziewięć lat. Pogłębiają się jego dolegliwości. Ostatnie trzy lata to nieustanne wizyty u lekarzy, pobyty w szpitalach. Niewydolność serca, więc rozrusznik. Wyprawy do Warszawy, do Szpitala Wolskiego i z powrotem. Wszczepienie, potem kontrole. Niewydolność płuc. Znów w szpitalu. Na szczęście, w Otwocku. Dusi się, ciężko mu oddychać. Bolą nogi, prawdopodobnie miażdżyca, z trudem chodzi. Poleguje na łóżku albo przejdzie trochę po domu, z pokoju do pokoju.
Nie traci jednak swoich zainteresowań. Czyta gazety. Obowiązkowo trzeba przynieść je z kiosku. I wciąż jeszcze siada do komputera. Studiuje czasopisma komputerowe i coś tam majstruje w oprogramowaniu. To już raczej jałowy bieg, ale ma zajęcie. Niekiedy zdarza się, że odważy się wyjść do kiosku po gazety albo opłacić rachunki na poczcie, którą mamy blisko, po drugiej stronie ulicy. Ale coraz częściej wszystkie te obowiązki, które kiedyś należały do niego, spadają na mnie.
Miałam nadzieję, że jego synowie może zadzwonią chociaż w dniu jego urodzin, czy później imienin. Nie zrobili tego. Tadeusz ma dwóch synów, obydwaj dawno przekroczyli pięćdziesiątkę. Każdy trochę inny. Młodszy z żoną i córką mieszka w Otwocku. Marta, wnuczka Tadeusza, jest piękną i sympatyczną dziewczyną. Drugi w Olsztynie. To Krzysztof. Ma żonę i dwoje dzieci. Dorosłą Kasię i studiującego malarstwo syna, Karola. Sam pracuje na uczelni, skończył filozofię.  Myślałam, że z nim, jak z humanistą, znajdę wspólny język. Tymczasem nie. Od początku była w nim ukryta wobec mnie wrogość. Jest mi przykro, bo kiedy prawie trzydzieści lat temu związaliśmy się z Tadeuszem, obydwaj byli dorośli, a małżeństwo z ich matką dawno nie istniało.
Krzysztof w ogóle jest trochę dziwny. Czasem dzwoni do Tadeusza. Odbieram telefon i słyszę - Przepraszam, czy jest może pan Tadeusz w domu? O ojcu mówić pan Tadeusz? On chyba nie nie zdaje sobie sprawy, jak naprawdę jest z jego ojcem, że z uwagi na stan zdrowia i samopoczucie zawsze jest w domu. A sformułowanie pytania? Pan Tadeusz? Kuriozum.
Z Olkiem, drugim  synem,wydawało mi się, że jakoś się rozumiemy i w miarę przyjaźnimy. Jednak to też chyba było złudzenie. Czasem się mobilizuję i zapraszam na obiad, przychodzi z żoną Jolą i córką, ale to taka konwencjonalna wizyta. Może to moja wina? Nie wiem. W każdym razie nie umiem przełamać w sobie narastającego we mnie rozczarowania. Lubiłam ich dawniej, starałam się nawet trochę pomagać. Teraz wydaje mi się, że wolą nie słuchać o chorobach, o naszych kłopotach, wolą nie wiedzieć, jak to z nami jest.

10 sierpnia 2012

Są takie dni... Każdy dzień jest jakiś. Dziś też tak było.
Obudziłam się wcześniej, bardziej niż zwykle przytomna, z postanowieniem, że nie zmarnuję czasu. Zaczęło się nieźle. Szybko przygotowałam śniadanie Tadeuszowi
i powiedziałam, że jadę do przychodni. Pomyślałam – może mi się uda. Moja lekarka neurolog powinna przyjmować do dwunastej. Przeważnie kolejka nie jest długa
i zwykle zgadza się przyjąć, nawet gdy nie jest się zapisanym. Tak było. Przed gabinetem nikogo. Uchyliłam drzwi, w środku pacjentka. Ale zapytałam – czy pani doktor mnie przyjmie? Kiwnęła głową. Pogalopowałam do rejestracji po swoją kartę
i wróciłam pod drzwi. Jakiś facet mnie ubiegł. Byłam druga. Na szczęście wyszedł po chwili. Ja też nie zamierzałam być długo. Co tam, moja wizyta przebiegła niemal błyskawicznie.
- Dzień dobry, pani doktor, proszę o receptę, lek mi się skończył.
Spojrzała w kartę i bez słowa sięgnęła po receptariusz. Zaczęła pisać. Milczałyśmy obydwie. Po chwili podała wypisane recepty (na dwa miesiące), nadal bez słowa. Ja też w milczeniu upchnęłam je w torebce. Operacja trwała mgnienie oka. Wstałam.
- Dziękuję bardzo. Do widzenia.
- Do widzenia.
I tyle. Wracając myślałam, dlaczego ona nigdy mnie o nic nie zapyta. Czasem miałabym potrzebę pogadania, podzielenia się swoimi wątpliwościami i spostrzeżeniami. Kiedyś spróbowałam, z kiepskim rezultatem. Trudno stwierdzić… Tego nie wiadomo… Itd., itp. Zastanawiałam się, jakim ja byłabym lekarzem. Mogłam przecież skończyć medycynę. Chyba jednak chciałabym wiedzieć o swoich pacjentach jak najwięcej, rozumieć ich, dociekać, dlaczego jest tak, jak mówi i czy na pewno tak jest… Ba, nie jestem lekarzem. Wiele lat temu dokonałam innego wyboru. Chciałam być nauczycielką. I byłam.
Napędzana jeszcze poranną energią postanowiłam do domu wrócić pieszo. Ostatnio taki „osiadły” tryb życia prowadzę. I tylko wszędzie autobusem. Spacer nie był aż taki daleki mimo wyboru okrężnej drogi. W jej trakcie dwukrotnie przekraczałam granicę miasta. Otwock – Karczew – Otwock. Mieszkam na obrzeżach Otwocka, tymczasem większa część osiedla znajduje się już na terenie Karczewa. Mój przystanek, z którego autobus wywozi mnie do miasta i dalej do Warszawy, jest w Karczewie. Zaraz obok niego są sklepy, w których robię zakupy, i nasz kiosk, gdzie mamy swoją teczkę na z góry opłacane gazety. Tamtędy też wracałam, choć mogłam krótszą drogą ścieżkami przez las, z otwockiej strony. Ale to może innym razem. Teraz odebrałam gazety i z reklamówką pełną zakupów wróciłam do domu. Do Otwocka.

4 sierpnia 2012

Wczoraj, znów z powodu upału, ciężki dzień. Ale pod wieczór trochę się ocknęłam. Zrealizowałam pewien zamysł. Bez wielkich oczekiwań co prawda, ale wysłałam do Bohdana Wrocławskiego na Pisarze.pl kilka swoich wierszy. Wcześniej na fejsbukowym privie zapytałam go, czy mogę. Odpowiedź była pozytywna, z grzecznym zastrzeżeniem, że nie mogę być pewna publikacji. To jasne. Jednak wysłałam. Niektóre były już publikowane w tomiku "Ślady" lub piśmie ZNAJ, inne jeszcze nie.
O dziwo, odpowiedź była niemal błyskawiczna. Zajrzałam dziś do skrzynki mailowej i proszę, jest. Nawet zaskakująca. Więc ją zacytuję.
"Pani Mario, mam ja się z Wami, ale z kolei, co ja bym bez Was czynił?

Proszę dosłać jeszcze kilka wierszy, trzy, cztery i swój numer telefonu?

Zapewne Pani zapyta, dlaczego dosłać?

Bo potrzebuję ich więcej do publikacji, to dobre wiersze i cieszę się, że Panią poznałem i zgodziłem się na ich otrzymanie. Pozdrawiam - bohdan"
Zmobilizowałam się i dosłałam.
W pierwszym zestawie były: Autolustracja, Pszczoła nad kwiatem nasturcji, Wierzę starym poetom, Strona światła, Już jej nie spotykam, Stary człowiek i pożółkłe książki, Nieprzystawalnie przystawalni, Ta para skrzydeł. A w drugim - Nic dwa razy, Ich dwoje, Erotyk spóźniony, Patrząc z mostu na rzekę Świder, Kiedy zapomnę.


1 sierpnia 2012

W cieniu drzew myśli nabierają barw... Ba! Na trasie mojej codziennej wędrówki, niezbyt długiej skądinąd, tylko jedna z dwóch ławek znajduje się w ich cieniu. Rzadko udaje mi się na niej przysiąść, bo jest okupowana przez matki lub ojców z dziećmi na spacerze, przez babcie z wnukami albo starsze panie, co muszą sobie po prostu pogadać. Przechodzę więc dalej, mijam ożywczą smugę cienia i znów ogarnia mnie skwar, spalający każdą myśl, gdy ta nie zdąży się jeszcze rozwinąć.

Dziś kolejna rocznica Powstania Warszawskiego, ceremonie i celebra powiększają swój zasięg. Wiem, gdybym wtedy była młoda, dałabym się uwieść pięknym hasłom
i biegłabym z opaską na ramieniu na punkt zbiórki. Ale miałam zaledwie dwa lata
i żyłam niczego nieświadoma na głuchej prowincji, biednej i stłamszonej przez okupanta, jak cały kraj. Świadomość przyszła później. Potem przez wiele lat składałam w duszy hołd walczącym, poległymi tym, co przeżyli. Dziś jestem coraz bardziej cyniczna. Oceniam historię z innego miejsca, ze szczebli swojej wiedzy
i życiowego doświadczenia. I dziwi mnie coraz bardziej, że nie potrafimy podobnie - jak tragiczne klęski - wielbić tego, co nam się udało, co zrobiliśmy dobrze. My, Polacy. Potrzeba nam mądrości. Nie megalomanii.

31 lipca 2012

Od dziś - pod tym jednym, zawsze aktualnym tytułem - będę zostawiać krótkie dzienne zapiski. Niech sobie narastają z dnia na dzień.
Wysłałam list do Moniki, do Anglii. Ciekawe, czy mi odpisze. Ale, nawet jeśli, to potrwa. Uzbrajam się w cierpliwość. Choć bardzo jestem ciekawa, jak jej się tam teraz wiedzie. Na początku (trzy lata temu) było różnie, już nawet miała wracać. Ale do czego? Tu ją też nie czekało nic fajnego. Przetrwała i może się jakoś urządziła, bo nadal tam mieszka i pracuje, o powrocie nie wspomina. A na urlop wybrała się do Barcelony. Ze swoim chłopakiem. Jest dobrze? Oby…

JAKOŚ GŁUPIO...

Głupio jakoś prowadzę ten swój blog.
Coś zrobię, napiszę, a potem widzę, że to nie to, nie tak, wszystko na nie. Taka już jestem. Nie jestem z siebie zadowolona, więc próbuję coś zmieniać, poprawiać. Na lepsze? Na gorsze? Czort wie… Na szczęście, są tu nieograniczone możliwości edytowania tekstów.
Zastanawiam się, co robić dalej.

WCIĄŻ UPALNIE

Przejrzystość powietrza, świeżość zieleni, cisza i spokój – piątkowy poranek. Nagroda za to, że wcześnie wstałam. Gdyby tak zawsze…
Niestety, nad ranem przeważnie odbijam sobie nocne bezsenności i śpię do oporu. Teraz nastawiłam budzik, który poderwał mnie na nogi. Trzeba było jechać do przychodni, żeby zapisać się na wizytę. Tak to niestety jest, inaczej się nie da. Wstać skoro świt, pomaszerować do autobusu, pod drzwiami przychodni stanąć w kolejce nie całkiem radosnych ludzi. I cieszyć się, jeżeli kolejka nie jest zbyt długa, bo wtedy jest szansa. Potem wrócić do domu, zjeść śniadanie i realizować codzienny plan.
Tym razem się udało. Jesteśmy zapisani. Dzień się więc dobrze zaczął. Popołudniowa wizyta u „rodzinnej” pani doktór też minęła w miarę dobrze. O Tadeuszu powiedziała, że jest „stabilny”. Oby było tak jak najdłużej. W sierpniu kończy swoje osiemdziesiąt dziewięć lat. Mnie dopisała jeszcze jeden lek, bo choć cholesterol mam w normie, to trójglicerydy ciągle nad kreską.
Rześkość piątku minęła. W sobotę temperatura podskoczyła, a ciśnienie spadło. Najbardziej nieprzyjazna dla mnie pogoda. Ale dzielnie wydreptałam codzienne ścieżki – gazety, pieczywo – i do domu. Potem padłam jak ścięty kłos, próbowałam czytać, ale zmorzył mnie sen.
Dziś jeszcze gorzej. Kiedy otworzyłam oko, słońce świeciło mi prosto w twarz, mam pokój od wschodniej strony. Ruszyłam na poranną wizytę do toalety. Na zaokiennym termometrze było 36˚C. Koszmar. Do siódmej brakowało jeszcze dwudziestu minut. Stwierdziłam, że już nie zasnę. Zaczęłam czytać. Mam jeszcze jednego Mankella. „Nim nadejdzie mróz” – dobry tytuł na tę porę.

CZASEM COŚ CHODZI PO GŁOWIE

Bynajmniej nie chodzi o insekty. Choć pamiętam takie czasy, gdy wszawica u dzieci była problemem. Tym razem - mnie starszej pani - chodzą po głowie zalążki opowiadań lub zarysy wierszy. Dzieje się tak przeważnie wtedy, gdy i ja sama chodzę. A więc, zamiast siedzieć tu przed ekranem komputera, powinnam chodzić, chodzić i chodzić. Niestety... Częściej siedzę. A potem narzekam, że... nic, nic nie przychodzi mi do głowy, że wyczerpał się mój "potencjał". Biorę to słowo w cudzysłów, bo sama raczej nie bardzo wierzę w ten mój potencjał.
Najgorsze, że nie zawsze zapisuję, co mi się wymyśliło. I to najczęściej przepada w czarnej dziurze niepamięci. Ale dziś zapiszę! Takie coś.

Bezwzględny bezokolicznik
czas
zamknąć przeszłość
jeszcze tylko dylemat
spłonąć w ogniu czy oddać się na pożarcie
tym co w ziemi
nie myśleć o jej ciężarze
rozstrzygnąć i spokój

potem wiadomo tylko pamięć
krótka
tych co jeszcze tu

zanim się to stanie zacząć od nowa
patrzeć widzieć czuć
drzewa kwitną dzieci biegają
poeci piszą wiersze

a czasem
otworzyć drzwi przeszłości
i zamknąć

po prostu
żyć